هفت معماری که از رنگ نترسیدند | از آنتونی گائودی تا ریکاردو بوفیل

در این محتوا با شبکه هنر و معماری ستاوین همراه باشید تا نگاهی به ۷ معماری که از رنگ نترسیدند ٬ به نقل از مقاله ای از Archdaily ٬ از آنتونی گائودی تا ریکاردو بوفیل داشته باشیم. برخی معماران شیفته رنگ‌اند، برخی نسبت به آن بی‌تفاوت، برخی آن را نمی‌پسندند و عده‌ای نیز آن را بیش از حد خیال‌پردازانه یا غیرجدی برای معماری می‌دانند. تیموتی بریتین-کتلین در مقاله‌ای درباره این موضوع به «خصلت ذاتی محافظه‌کارانه کارفرمایان معماری»، «شرمندگی معماران در مواجهه با رنگ» و تلاش مدرنیسم برای «آموزش‌زدایی از رنگ‌های درخشان» اشاره می‌کند. بنابراین، گرچه بحث درباره رنگ در معماری موضوعی تازه نیست، اما همچنان ادامه دارد و احتمالاً هرگز پایان نخواهد یافت.

در جهانی که کلیشه معمار جدی و سیاه‌پوش همچنان پابرجاست، برخی طراحان هرگز از به‌کارگیری سطوح گسترده رنگ در آثار خود هراس نداشته‌اند. در ادامه با هفت معمار شاخص ـ از گذشته تا امروز ـ آشنا می‌شویم که رنگ را به ابزاری قدرتمند در بیان معماری بدل کردند.

آنتونی گائودی (1852 – 1926)

گائودی، از چهره‌های اصلی مدرنیسم کاتالان و هنر نو، به همان اندازه که با فرم‌های خیال‌انگیز شناخته می‌شود، به‌واسطه بهره‌گیری از هنرهای تزئینی سنتی همچون شیشه‌های رنگی، سرامیک و آهن فرفورژه نیز شهرت دارد. الهام از طبیعت، اسطوره و مذهب، در کنار استفاده از کاشی‌های چندرنگ، آجر و سنگ در پروژه‌هایی چون Casa Vicens، El Capricho، Casa Batlló، Park Güell و ساگرادا فامیلیا، جلوه‌ای درخشان از رویکرد رنگین او به معماری است.

لوئیس باراگان (1902 – 1988)

در آثار باراگان، سطوح وسیع با رنگ‌های درخشان و متضاد پوشیده می‌شوند، اما هرگز آزاردهنده نیستند؛ حتی زیر آفتاب تند تابستان مکزیک. صورتی کرمی در کنار نارنجی درخشان، راهرویی زرد و آفتابی، قرمز زنگاری در مجاورت خاکستری خاکی، یا دیواری یاسی پشت کاکتوسی سبز، تنها بخشی از تجربه بصری پروژه‌های اوست. باراگان با این ترکیب‌ها در پی ثبت «آرامش، سکوت، صمیمیت و شگفتی» و بازتاب فرهنگ و چشم‌انداز بومی بود.

مایکل گریوز (1934 – 2015)

گریوز، معمار آمریکایی که از سنت‌های خالص‌گرای مدرنیسم فاصله گرفت، در آثار پست‌مدرن خود همچون مدرسه St. Coletta، ساختمان Portland و مجموعه Dolphin در دیزنی‌ورلد، از فرم‌های جسورانه و رنگ‌های بازیگوش بهره برد. او معتقد بود اگر قرار باشد معماری را سفید و تخت کنیم، غنای فضایی آن از بین می‌رود.

تئو فان دوسبرگ   (1883 – 1931)

Theo Van Doesburg 

هنرمند و معمار خودآموخته و از پیشگامان جنبش De Stijl، ایده‌های خود درباره رنگ را با قدرت در فضاهایی همچون Café l’Aubette اجرا کرد. او با بهره‌گیری از سطوح و صفحات متعدد، تغییرات تونالیته، زوایای متضاد و عناصر افقی و عمودی را در رنگ‌های اصلی و خالص به کار گرفت تا به بیانی انتزاعی و ناب دست یابد.

پیتر کوک ( Peter Cook )

پیتر کوک، از اعضای گروه آرشیگرام و بنیان‌گذار CRAB Studio، نشان داد که طرح‌های رادیکال می‌توانند به واقعیت تبدیل شوند. پروژه Kunsthaus در گراتس اتریش با فرمی پویا و رنگ‌آمیزی جسورانه، نمونه‌ای از رویکرد اوست. کوک که از «وقار بژ بیسکویتی» بیزار است، در آثارش رنگ را با طنز، خلاقیت و جسارت در هم می‌آمیزد.

ریچارد راجرز ( Richard Rogers )

معماری های‌تک، عملکردگرا و انعطاف‌پذیر ریچارد راجرز، به‌ویژه در مرکز ژرژ پمپیدو، با کدگذاری رنگی شناخته می‌شود: آبی برای تهویه، سبز برای تأسیسات آب و اطفای حریق، زرد و نارنجی برای سیستم‌های الکتریکی، قرمز برای آسانسورها و سفید برای سازه. رنگ در آثار او نه‌تنها زیبایی‌شناسانه، بلکه ابزاری برای خوانایی عملکردی است.

ریکاردو بوفیل ( Ricardo Bofill )

آثار بوفیل، به‌ویژه پروژه‌های مسکونی چون La Muralla Roja، Xanadú و Kafka Castle، اغلب «سوررئال» یا «اسشروار» توصیف می‌شوند. او در این ساختمان‌های چندسطحی و هزارتومانند، از طیف‌های فوشیا، سرخ، آبی، پسته‌ای، نیلی، بنفش و نارنجی به‌صورت گسترده بهره می‌برد و تضادی چشمگیر با بستر طبیعی پیرامون خلق می‌کند.

همراه گرامی ، برای مشاهده تصاویر و مستندات بیشتر ، در ارتباط با موضوع ، به بخش “ تصاویر بیشتر “ مراجمعه کنید .

https://www.archdaily.com/881169/7-architects-who-werent-afraid-to-use-color?ad_campaign=normal-tag